Bisikleta

Hindi ako marunong magbisikleta ngunit dinadala ako ng aking kalikutan sa ibang aspeto ng pagbibisikleta, dinuduyan ang aking puso sa matapat at makulit nitong guni-guni, hinahawan nito ang landasing minsan ay nabigo, nasugatan at nabalian ng buto ang sinu mang mangarap tumulay sa pagiging abnormal sa pagsakay at sa pagiging bihasa nito. Hindi ako marunong pumadyak, pumreno at sumipa, ni hindi rin bihasa sa pag-ilag sa mga liku-likong landas na tatahakin. Ni hindi ko pinangarap na minsa'y makakasakay ako ng maginhawa at lakas loob na bumabaybay sa sa garalgal at bukul-bukol na lansangan, gutay-gutay at wasak wasak na eskinita, minsan pa'y hindi ko ninais na mapagod at manigas ang aking binti dahil lamang sa kasisipa ng padyak nito. Maraming beses akong nabubuhay sa gumigitaw-gitaw na larawan ng pagbibisikleta, kesyo ayaw kong matuto dahil mahirap, kesyo gusto ko dahil...
Unti-unti sumisibol sa aking puso ang mithiing maglakbay, humulma ng mga ligaw na pangarap sa aking ganggamonggong utak, puminta ng isang marikit at malinaw na bungang-isip, mga bungang-isip na marahil ay kailangang paghirapan para maging totoo't realistiko nguni't nagbabadya ang kawalang malay ko sa buhay, ang pagka-ignorante sa lipunan at ang pagiging madulas ng aking mga pangarap. Kung lumalaki man ang lamat ng aking kawalang malay hinggil sa buhay ay lumiliit naman ang aking kahungkagang tumingin sa malawak na langit upang mag-isip at maglakbay, upang maniwala sa sarili at maging matibay, habang lumiliit ito ay lalong nadadagdagan ang pasaning gusto kong itapon sa maputik na ilog, ay hindi maaari sapagkat kailangan, sapagkat dapat, sapagkat ito'y batas ng tadhana.
Kung hahakbang akong pasulong sa anu't ano'y may humihilang pabalik sa unang hakbang, kung tumayo ng mataas at magmukhang kawayan sa gitna ng malapad na gubat sa walang kadahilana'y mababali ang gahiganteng pag-asa, masusupil ang dinamikong paniniwala at rurupok ang pundasyong saligan sa gulanit at patpating mga paa. Sapagkat ang pagsulong ay humihila ng buntot ng nakaraan at ang nakaraan ay umiindayog sa umuusad na ngayon.
Ewan ko kung bakit ngayon pa tumutubo ang mga baliw na pagnanasa upang maghanap ng naninilaw na damo sa parang, kung bakit ngayon pa, pagkatapos kong mapako ang sarili sa ilog na walang agos, agos na hindi gumagalaw, paggalaw na hindi napapansin at nakikita. Kabalintunaan man ang nakadilat ang mata habang natutulog, ang magmataas habang ika'y nagiging hukot sa pagsubok, ang magmatang lawin sa gitna ng nakakabagabag na kadiliman ay siyang unang hakbang para simulan ang pagnanais na makaalpas sa kawalang malay, sa paghahanap ng kumikinang na brilyante sa bunganga ng uling.
Ang dating bisikleta'y napalitan ng eroplano, ang dating padyak naging upuang malambot, ang bundok ay naging alamat at sumibol ang banyagang syudad. Ang pilipit na manobela'y umuugong na ngayon. Ang batas ng pangarap ay may sinusundang landas, kung tala ang inaabot minsa'y nasusungkit pati ang buwan. Ang batas marahil ay makapangyarihan sa mundo ng panaginip, sumusuong ito at ginagawang dayuhan ang sariling isip at iniiba ang nakasanayan na. Gusto kong matutong magbisikleta nguni't nananalingsing yun ng isang mas matayog na ideya, nanunuot, sumisiksik, pigilan ko ma'y lumalaban at binabali ang nauna kong prinsipyo.
Ang bisikleta ang nagturo sa akin kung paano mangarap, buuin ang mga pangarap na yun at simulang ibahagi ang mga pangarap na yun at mula sa kakawag-kawag na galaw n'yon ay ginawa nyang matibay ang susunod kong hakbang, ang lalakbayin kong daan at marahil sa di kalayuan ay hihinto ako hindi dahil sa pagod at hirap ng pagpadyak kundi kailanman ay hindi ako natutong sumakay nito...Ngunit ibang sakay ang nahabi ko dito, pagsakay na pinatatag ng panahon, pagsakay na kailanman hindi itutumba ng lubak-lubak na eskinita, na hindi kayang pigilan ng tanikalang nakapulupot sa sariling katawan at marahil bukas ay iiwanan ko ang matamis na ngiti at tutupdin ang matagal nang nabuong hangarin.

Sa piging ng mga magiging guro, ako'y nagsalita!

“ At nang buksan ni Duardo ang pinto ng kotse upang makaibis siya ay lalong nagtumining ang kahungkagang nadarama niya kangina pa. At may sumungaw na luha sa kanyang mga mata. Tila hindi na niya makikilala at hindi rin siya makikilala pa, ng pook na binalikan niya.”

Ikinagagalak ko ang pagpunta dito! Sa ating Dakilang Presidente Wilfredo Lubrico, FMS, Kay Dr. Noemi B. Silva, kay Ginoong Juan E. Almodiente, sa mga mag-aaral ng kolehiyo ng edukasyon, sa ating mga opisyales na bumuo at nagpatulo ng pawis…Sa inyong lahat Magandang Gabi!

Apat na taon, sa apat na taong ito’y naging pugad ang paaralang ito para pagyabungin ang nakatago kong talento at lakas, sa apat na taon ay sinubok ang natural kong kakayahan, bilang mag-aaral! Bilang isang lider! Hindi kaagad- agad maiwawaglit ang mga araw na aking ginugol, mga araw na marahil humubog at lumikha sa akin bilang isang ganap at tunay na tao! Kung maibabalik ko lamang ang mga panahong nalagas, mga panahong nagluluto sa likod ng gym para may ipakain sa manlalaro, panahon na nagpakita sa akin ng tatag at tapang, minsa’y naiisip ko ang kasutilang aking nagawa, nagtatago ako para hindi ako Makita ni Sir Amodiente para wala kaming ensayo sa maluwag na talumpati, ayaw ko kasing nag-eensayo ngunit wala pa rin akong ligtas huli pa rin ako! mga panahong may biglang tumawag sa akin habang nagsususlat ako ng sanaysay para sa kompetisyon dahil nadefault daw ang Basketball girls ng Kolehiyo ng Edukasyon, karaka-raka kung tinapos ito at tumalilis na pumunta sa court!
Hindi ko man sabihin ay namimiss ko ang mga panahong yun! At kailan man, saan man mapadpad ay babaunin ko ang karanasang nagturo sa akin kung papaano maging isang tunay na guro! Ngayon ay inihahabilin ko ang susi ng responsibilidad sa inyong presidente Bonifacio Suravilla III para ipagpatuloy ang sinumulang pakikibaka ng inyong lingkod…
Bago ako magtapos hayaan ninyong tapusin ko ito sa isang pantas:

“ Kung may dalawang batang ang isa’y may libro at ang isa’y wala, lamang ang may libro! Ngunit kung ang may libro’y hindi mahilig magbasa at ang walang libro’y mahilig, daig niya ang may libro!”

Magandang gabi at salamat!

( Binigkas noong ika-hulyo 14 2007 sa Pamantasan ng Notre Dame ng Marbel ng inyong lingkod!)

Miminsan na lamang akong nakagagawa ng tula!

Kung minsan ay gusto kong mamitak sa linang, mamidpid sa tumana, bilangan ang mga alitaptap na lumilipad tuwing wala ang mapanglaw na buwan,titingnan ang maririkit na bituin sa madilim na kalangitan at maniniwala sa mga matandang pamahiin at humiling sa buntot ng bulalakaw,ang magpatangay sa agos ng panaginip habang ako'y lumilipad sa kalawakan, ganitong ganito ang ginagawa ko noong mga panahong sumusungkit ako ng ideya, tumatahi ng mga galang salita at gumagawa sa pamamamagitan ng tula, maikling kuwento at sanaysay...Nililibang ko ang aking sarili at pinagmamasdan ko ang nilikha ng Diyos na ibinigay lamang sa taong nagpapahalaga nito, kung ako'y busog na sa panonood kaalinsabay nito ang pag-agos ng haraya para lumikha ng tula at iba pa!...Ngayon, Hindi na ako nakakalista ng mga hilig ko, ni ang sumungaw sa malamig na gabi upang dumaloy ang aking diwa! Sa kadahilanang wala ng oras, wala ng panahon! at dahil mas marami ang aking mababagong paniniwala sa bawat talakayan sa klase ay mas pipiliin ko ito...kahit na nga miminsan na lamang akong makagagawa ng tula! Kahit na nga miminsan na lamang....

" Yaon lamang taong marunong magpahalaga sa tula ang marunong magpahalaga sa buhay"

Salamat sa aking mga mag-aaral! (tulang ukol at para sa aking mga mag-aaral)

Kung ilang masasakit na salita ang nabitiwan
Nang di sinasadya ay patawad!
Patawad sa mga pusong lumuha at napahiya!
Patawad kung sa bawat panaho'y nabulyawan ko
ang kawawang mga puso!
Nahagisan ng yesong makamandag,
Nagsungit, nagmura, nagalit nang taos,
Patawad sa panahong nasalubong ako't hindi nangitian,
Napansin o nalingunan...


Ang panaho'y kaydaling
mapalis, umaga kanina ngayo'y hapon na!
Pagtiisan ninyo ang gurong ang hangad lamang
ay kabutihan at ang kapakanan ninyo!
Kaysarap namnaming kayo'y natuto
at parang langit ang piling kung kayo'y nagbago!

P.S Nagpapasalamat ako sa pangkat ng Blessed Jane of Aza, espesyal kayo lagi sa akin!
sa Saint John of Macias sa makabuluhang talakayan!, Sa Blessed Raymund of Capua na walang sawang tumatahimik!, sa Saint Thomas Aquinas sa magiliw na pagtanggap at masayang samahang di ko malilimutan at ang Saint Hyacinth of Poland sa wagas at tapat ninyong pagtitiwala sa akin! Gabayan nawa kayo ng Diyos!

Panibagong yugto ng buhay!

Kung dati rati'y nakikipaglaro pa ako sa tutubi, nanghuhuli ng tipaklong sa linang, namumuslit ng mga aliling, saluysoy, maria kapra at uwang, ngayon hindi na maaaring humawak ni manguha ng mga yun! hindi na maaaring pumulot ng lupa upang maglaro at itapon sa pisngi ng kasama! hindi na rin maaaring magbabad sa tubig-ulan! ni ang sumakay at lumambitin sa marupok na sanga ng sinegwelas! manghuli ng mga palakang bukid sa sapa at kumain ng galang prutas sa gubat! hindi na maaari sapagkat naging maestro na si Dodong! lumaki na si junior... at anong hiya marahil kung nakita akong umakyat sa puno! nagtampisaw sa tubig-kanal! nanungkit ng kamatsiling hilaw! Anong hiya nga marahil!!! Bakit dumadating sa punto ng isang tao ang kalimutan ang larawan ng kabataang kanyang pinagkanlungan! Bakit kinakailangang layuan ang nakasanayan na at talikuran ang habang buhay na kaligayahang nakapagdudulot ng lugod sa puso ng isang nilalang! Ito ang panibagong yugto ng aking buhay! pagharap sa pagiging guro at pagpapatibay at paglilikha ng makabagong makata! SALAMAT SA BUHAY! Namimiss ko na ang aking buhay!!!! Kasihan nawa ako ng Diyos!

NAMIMISS KO ANG BUKID!

Kung ilang puno ng bayabas ang aking naakyat ay hindi ko nababatid, ang tanging alam ko'y nababakli ang mga sangang marurupok tuwing ako'y umaakyat at nangunguha ng mga matatamis na bunga nito, daig ko pa nga si maria kaprang ibon na dumadagit ng mga hitik na hitik na hinog! Kung ilang damo na ang nalumpo at nawasak, nabalian ng tangkay, nawalan ng dahon, nakalbo ang sumusupling na mga bobot na bulaklak nito,ay hindi ko alam,sa muli ang nababatid ko'y hindi ang bilang ng halamang nangagkasawi kundi ilang sugat na ang nagamot at napahilon ng mga halamang yaon! Ilang sugat na nga ba? sugat na dala marahil ng pagtatakbuhan, ng taguan, ng hulihan, ng gulungan sa maberdeng damuhan...sugat na umuukit sa manipis kong balat at nagiging pilat na palatandaang kami'y nagkasayahan!
ilang taon na nga ba ang lumipas at nataktak, ilang araw ang nalagas at nahulog...namimiss ko na ang bukid...namimiss ko na ang halakhakan tuwing kami'y lulusong sa sapa at manghuhuli ng butete, papakainin si kalakian at susundutin ang kanyang gulugod para magalit at kami'y magsisitawanan...Namimiss ko na ang mga sandaling hinugis ako ng aking kalikutan, ang mga kalaro ko't katunggalian...ang buhay elementarya at buhay bukid na aking naranasan...sana'y makakahuli pa ako ng tutubi, makapaglalaro sa ulan...sana'y sa panibago kong mundo ay makakaniig ko pa ang bukid, ang pook, ang tumana na aking nakagisnan...Namimiss ko sila nguni't namimiss rin kaya nila ako?

kumakaway sila tuwing ako'y lumulusong sa bayan, ngumingiti kong ako'y nagbabalik...sa simpleng kadahilanang hindi ako naging dayuhan sa aking sinilangan at sa payak na pananalita'y namimiss nila ako at sila'y nalulungkot dahil minsan na lamang kaming magkakapiling... Namimiss nila ako at ya'y patulo'y kong nararamdaman...

"masuwerte ang mga batang lumaki sa bukid dahil alam nila ang halaga ng buhay, ang sarap ng pakikipamuhay,mapalad sila dahil tulay sila ng kahapon at ngayon, sila ang piping saksi ng pagbabago...ang mga bata sa bukid ang time machine ng makabagong mundo"

( P.S Brgy. Mambucal at Mambucal elementary school...Maraming maraming salamat)

KUNG BAKIT MATRIKULA ANG HUSTISYA PARA SA MGA MAG-AARAL...

(Ang pakikibaka ay hindi magtatapos sa bulyaw at sigaw sa bintana ng mga hungkag na tao, maglalagos ito patungo sa bukid, sa dagat at kahit sa panitik... No to tuition fee increase!)




(Lalo itong manggigising ng kaluluwa upang makibaka! makipaglaban sa tunay at wagas na karapatan ng mga api, dukha at pulubi!)





Hindi namin kailangan ng kalayaang magsalita
sapagkat maaari na kaming magsisigaw sa bukid
na sinasaka ni Ama,
Kaya naming murahin ang aming sarili
O kahit sino pa!walang sasawata
Basta't walang nabubulahaw na mga administrador
Sa likod ng bintana!

Hindi na namin kailangan ng kalayaang sumamba
Sagana na kami sa santo't santa
Hesus Mariang madadasalan kapag said na ang bulsa't
Ang kuwentador at administrador
Ay nagbabantang hindi na magpautang.

Hindi namin kailangan ng kalayaan sa pag-aaral,
marami naman kaming mahihita't makukuha na dunong
sa aming munting dampa,
Huwag lang kaming maghahanap ng Pamantasang binabayaran
Pati ang kaluluwa!

Hindi namin kailangan ng kung anu-anong
kalayaang pandekorasyon,
Ng kung anu-anong di namin maintindihan;
CHED autonomous institution o ano pa man!
Isa lang aming kailangan,
at ito'y aming ipaglalaban anumang paraan:
Mababang matrikula, ang pinagmumulan ng lahat ng aming kalayaan....