Napakatagal na bago ako muling nagsulat sa blog. Marahil hindi lang siguro ako handa upang isulat muli ang aking mga emosyon at hinaing sa buhay. Marmi akong iniisip sa mga panahong ito. Mula sa aking mga mag-aaral, patungo sa aking pamilya at kaibigan, sa aking trabaho at buhay pag-ibig. Ito lang ang tanging Diary mayroon ako, kung punong-puno ako ng emosyon, dito ko isinisiwalat, wala naman kasing nagbabasa ng aking blog, kundi ako lamang. Wala ng mahalaga sa akin ngayon kundi ang trabaho ko upang mabigyan ang aking pamilya ng maganda at matiwasay na buhay. Napakahirap isipin na hindi pa ako handa sa pagbabagong ibinibigay ng Diyos sa akin ngunit sa malaking hamon at sa araw-araw na pakikisalamuha ko sa ibang tao marami akong natutunan, marami akong nakuha at marami akong nabatid. Ngayon, isang hibang na pangarap na lamang ang umibig at magmahal. Nasa "banig na ako'y bakit ko pa nanaising matulog sa sahig", ani nila. Masyadong malawak ang mundo, maraming isda sa dagat at ang bawat nilikha ay may itinakdang nilalang. Doon ako magsisimula...Maghihintay ako kung sino man siya....Maghihintay kahit pa man...panghabambuhay! Ingat.............

Payapang Daigdig ( Isang Photo Essay) Ni Richard P. Moral, Jr.

Paano kung minsan ay madadapa ako at wala ni isa ang doon ay nakakita?...

Paano kung naghahanap ako ng kapayapaan sa aking puso ngunit hindi kayang magkubli ng katahimikan saloob nito?...

hanggang kailan ba ako maghahanap?

hanggang kailan mangangarap?

hanggang kailan mag-iisa..

Ang buhay ay isang mahabang paghihintay, isang malawak na paghahanap...

Isang payapang daigdig na tanging tayo lamang ang nakaririnig...

Isang mahabang paglalakbay, isang tahimik na paglalayag, ganyan ang buhay...

Maghihintay sa wala hanggang sa kakainin ng hangin ang mga pangarap at itoy maglalahong parang bula...ganyan ang buhay, ang buhay ay ganyan.

Masaya lang ako

salamat sa bagong inspirasyon na patuloy na nagbibigay buhay sa akin...sa kanya ko lang ibibigay ang aking buhay...sa kanya ko lang iaalay ang aking hininga...sa kanya ko lang ibibigay ang buhay na tahimik at payapa....salamat at tinaggap mo ako...hahahahahaha...

Ang aking Pangarap ( Kung Sana Nga Lang)

Noong nasa kolehiyo ako, ang tanging pumapasok sa aking isipan ay kung ano ako sa hinaharap. Pinangako ko sa aking sarili na pagkatapos kong mag-aaral ay doon ako makikita sa liblib na bahagi ng bundok, nagtuturo ng mga kaalaman sa buhay, nagdadala ng kuwento, nagpapaabot ng mga bagong kahulugan sa buhay. Pinangarap kong magturo sa bundok, doon kasi walang chismis, hindi pinupuno ang iyong tenga ng mga panlalait, doon kasi walang nagpapalapad ng papel di gaya sa lungsod mahabang papel ang kailangang ihanda upang maging mabango ang pangalan sa paaralan. sa bundok kasi hindi mo maririrnig ang ugong ng mga sasakyan, hindi ka malilito sa abalang mundong iyong ginagalawan, doon malalanghap mo ang sariwang hanging palatandaan ng iyong buhay, may kapayapaang bumabalot sa iyong puso.Pinangarap kong sa bundok ako mamamalagi, doon nakagagawa ako ng mga kabutihang magpapabago sa buhay ng aking mga mag-aaral na di kailangang ipagsigawan, doon makikita mo ang kasimplehan ng buhay, mahahanap mo ang tunay na kaligayahan, kung sana makakaalis lamang ako sa paaralan ko ngayon, kung sana hindi pa ako mananatili nang kung ilang taon...hindi na ako masaya sa aking ginagalawang daigdig ngunit kailangan kong tanggapin na may misyon pa ako para sa aking sarili at sa aking pamilya...Sabik na sabik na akong makita ang aking sariling nakasakay sa skylab at dumadaan sa maputik na bahagi ng bundok, ang lulusong sa ilog at minsan pa'y maulanan sa gitna ng parang. Kung sana makakaalis na ako sa susunod na taon, kung sana lang kaya kong hilahin ang oras upang mapabilis ang ikot ng mundo, gusto ko ng umalis para sa aking sarili at sa aking pamilya, ito na lamang ang nagbibigay kahulugan sa aking buhay...Sila na lamang ang aking inspirasyon upang harapin ang mapait na bugso ng buhay. Kung Sana Nga Lang...

-Isang Ligaw na Payo-

Hindi ko kayang kontrolin ang isang tao, hindi ko kasi pagmamay-ari ang kanyang buhay at katawan...Ngunit itinutulak ako ng aking sariling prinsipyo upang magpakumbaba para makausap at para lang makuha ang kanyang opinyon sa isang bagay. Isinulat ko ito hindi upang maipadama ko na naman ang pagmamahal ko sa isang tao, sinulat ko ito dahil gusto kong malaman niya na nag-aalala ako sa kanya, wala akong karapatang mag-aalala ngunit ito kasi ang sinisigaw ng aking damdamin, nag-aalala ako sa gabi-gabi niyang paglalamay sa paglalaro ng computer dahilan ng pamumula ng kanyang mata, nag-aalala ako sa kanyang kalusugan, sa kanyang maikling oras ng pagtulog, sa kanyang kalagayan...Hindi ko alam kung paano maiiba ang kanyang hilig o maiiba ba talaga? pero yun ang paraan niya upang makawala sa nakakapagod na trabaho ngunit hindi na ata tama na araw-araw na lamang at gabi-gabing naglalamay sa computer...mukha na siyang walang tulog, bangkay na naglalakad, payat, walang lakas, haggard, stress masyado dahil lamang sa kanyang kinahuhumalingan.. Ano nga ba ang magagawa ko kundi ang sabihin sa kanya at ipaalala sa kanya na please magpahinga muna siya at magrelax sa buhay..na mag-iingat siya dahil napakaikli lamang ng buhay...dahil kung wala siya hindi ko alam kung matututo pa akong magmahal...Ingat Yan!

Mahirap Magpanggap

Oktubre 03, 2009

Ayaw ko siyang makita ngunit pinagtatagpo kami ng tadhana...mahirap magpanggap na wala kang nararamdaman ngunit bakit sa tuwing nakikita ko siya hindi ko maipaliwanag ang kaba? tumatakas ang dugo sa aking mukha...nanginginig ang buo kong katawan at namamanhid ang aking mga tuhod...talaga nga bang kahit sinasaktan niya ako at hindi pinapahalagahan ay magpapatuloy pa rin ako...hindi ko alam kung ako ang hindi karapat-dapat para sa kanya o talagang pangit, bobo at wala akong kuwentang tao para hindi niya tanggapin ang pagmamahal ko..tanggapin ibig sabihin ay bigyan ng pagkakataon...mababaw ang pagkakasulat ko ngayon dahil nagmamadali ako...salamat sa mga nagbabasa at patuloy pang magbabasa..

Later

How could you come with me when you knew all along that you had to go
How could you watch me sleep so close to you pretending not to know
How could you memorize my name and forget who I am
How could you think your still the same believing I can
CHORUS 1:
It’s too late to start pretending
It’s too late for a new beginning
Later than the sunset later than the rain
Later than ever to love you again
How could you ask for more than an innocent smile trusting me to stay
How could you close the door and leave me here supposing I’m okay
How could you break down my disguise and uncover my fears
How could you look into my eyes ignoring my tears
CHORUS 2:
It’s too late to start pretending
It’s too late for a new beginning
Later than the sunset later than the rain
Later than never to love you again ( SOLO )
(Repeat chorus 2 except last word)
…again…yeah…yeah…ohh
It’s too late

Tuwing Umuulan


Pagmasdan ang Ulan, unti-unting pumapatak
sa mga halama't mga bulaklak.
Pagmasdan ang dilim unti-unting bumabalot
sa buong paligid tuwing umuulan.
Kasabay ng ulan, bumubuhos ang 'yong ganda
kasabay rin ng hanging kumakanta.
Ma'ri bang huwag ka nang sa piling ko'y lumisan pa
hanggang ang hangi't ula'y tumila na.
Buhos na ulan aking mundo'y lunuring tuluyan.
Tulad ng pag-agos mo 'di mapipigil
ang puso kong nagliliyab.
Pag-ibig ko'y umaapaw damdamin ko'y humihiyaw sa tuwa
tuwing umuulan at kapiling ka.
Pagmasdan ang ulan, unti-unting tumitila,
ikaw ri'y magpapaalam na.
Maari bang minsan pa, mahagkan ka't maiduyan pa.
Sakbibi ka't ulan lamang ang saksi.
Minsan pa ulan bumuhos ka't h'wag nang tumigil pa.
Hatid mo ma'y bagyo dalangin ito ng puso kong sumasamo.
Pag-ibig ko'y umaapaw damdamin ko'y humihiyaw sa tuwa
tuwing umuulan at kapiling ka.


-Kung paano ako nakikinig ng musika ay ganoon din kalakas ang puwersang bumabalot sa aking puso sa tuwing naririnig ko ang dalawang awiting ito. Dinadala ako sa ibang dimensyon ng aking pagkatao..Dinuduyan ako upang muling ibalik ang tumakas na mga araw sa aking buhay...Marahil kailangan ko minsan ang magmuni-muni upang muli kong matuklasan ang nakatagong pagkatao sa aking damdamin...Kailangan kong maghintay upang maramdaman ko ang tunay na pagmamahal...