-Isang Ligaw na Payo-

Hindi ko kayang kontrolin ang isang tao, hindi ko kasi pagmamay-ari ang kanyang buhay at katawan...Ngunit itinutulak ako ng aking sariling prinsipyo upang magpakumbaba para makausap at para lang makuha ang kanyang opinyon sa isang bagay. Isinulat ko ito hindi upang maipadama ko na naman ang pagmamahal ko sa isang tao, sinulat ko ito dahil gusto kong malaman niya na nag-aalala ako sa kanya, wala akong karapatang mag-aalala ngunit ito kasi ang sinisigaw ng aking damdamin, nag-aalala ako sa gabi-gabi niyang paglalamay sa paglalaro ng computer dahilan ng pamumula ng kanyang mata, nag-aalala ako sa kanyang kalusugan, sa kanyang maikling oras ng pagtulog, sa kanyang kalagayan...Hindi ko alam kung paano maiiba ang kanyang hilig o maiiba ba talaga? pero yun ang paraan niya upang makawala sa nakakapagod na trabaho ngunit hindi na ata tama na araw-araw na lamang at gabi-gabing naglalamay sa computer...mukha na siyang walang tulog, bangkay na naglalakad, payat, walang lakas, haggard, stress masyado dahil lamang sa kanyang kinahuhumalingan.. Ano nga ba ang magagawa ko kundi ang sabihin sa kanya at ipaalala sa kanya na please magpahinga muna siya at magrelax sa buhay..na mag-iingat siya dahil napakaikli lamang ng buhay...dahil kung wala siya hindi ko alam kung matututo pa akong magmahal...Ingat Yan!

Mahirap Magpanggap

Oktubre 03, 2009

Ayaw ko siyang makita ngunit pinagtatagpo kami ng tadhana...mahirap magpanggap na wala kang nararamdaman ngunit bakit sa tuwing nakikita ko siya hindi ko maipaliwanag ang kaba? tumatakas ang dugo sa aking mukha...nanginginig ang buo kong katawan at namamanhid ang aking mga tuhod...talaga nga bang kahit sinasaktan niya ako at hindi pinapahalagahan ay magpapatuloy pa rin ako...hindi ko alam kung ako ang hindi karapat-dapat para sa kanya o talagang pangit, bobo at wala akong kuwentang tao para hindi niya tanggapin ang pagmamahal ko..tanggapin ibig sabihin ay bigyan ng pagkakataon...mababaw ang pagkakasulat ko ngayon dahil nagmamadali ako...salamat sa mga nagbabasa at patuloy pang magbabasa..

Later

How could you come with me when you knew all along that you had to go
How could you watch me sleep so close to you pretending not to know
How could you memorize my name and forget who I am
How could you think your still the same believing I can
CHORUS 1:
It’s too late to start pretending
It’s too late for a new beginning
Later than the sunset later than the rain
Later than ever to love you again
How could you ask for more than an innocent smile trusting me to stay
How could you close the door and leave me here supposing I’m okay
How could you break down my disguise and uncover my fears
How could you look into my eyes ignoring my tears
CHORUS 2:
It’s too late to start pretending
It’s too late for a new beginning
Later than the sunset later than the rain
Later than never to love you again ( SOLO )
(Repeat chorus 2 except last word)
…again…yeah…yeah…ohh
It’s too late

Tuwing Umuulan


Pagmasdan ang Ulan, unti-unting pumapatak
sa mga halama't mga bulaklak.
Pagmasdan ang dilim unti-unting bumabalot
sa buong paligid tuwing umuulan.
Kasabay ng ulan, bumubuhos ang 'yong ganda
kasabay rin ng hanging kumakanta.
Ma'ri bang huwag ka nang sa piling ko'y lumisan pa
hanggang ang hangi't ula'y tumila na.
Buhos na ulan aking mundo'y lunuring tuluyan.
Tulad ng pag-agos mo 'di mapipigil
ang puso kong nagliliyab.
Pag-ibig ko'y umaapaw damdamin ko'y humihiyaw sa tuwa
tuwing umuulan at kapiling ka.
Pagmasdan ang ulan, unti-unting tumitila,
ikaw ri'y magpapaalam na.
Maari bang minsan pa, mahagkan ka't maiduyan pa.
Sakbibi ka't ulan lamang ang saksi.
Minsan pa ulan bumuhos ka't h'wag nang tumigil pa.
Hatid mo ma'y bagyo dalangin ito ng puso kong sumasamo.
Pag-ibig ko'y umaapaw damdamin ko'y humihiyaw sa tuwa
tuwing umuulan at kapiling ka.


-Kung paano ako nakikinig ng musika ay ganoon din kalakas ang puwersang bumabalot sa aking puso sa tuwing naririnig ko ang dalawang awiting ito. Dinadala ako sa ibang dimensyon ng aking pagkatao..Dinuduyan ako upang muling ibalik ang tumakas na mga araw sa aking buhay...Marahil kailangan ko minsan ang magmuni-muni upang muli kong matuklasan ang nakatagong pagkatao sa aking damdamin...Kailangan kong maghintay upang maramdaman ko ang tunay na pagmamahal...

Pamamaalam

Isang taon akong naligaw dahil sa pagmamahal, ngayon magbabalik na ako sa aking sarili...Naaalala ko dati ang hangin na pinagmamasdan ko tuwing ang lungkot ay kumukumot sa marupok kong puso.Naaalala ko ang gumagalaw na dahon tuwing papalubog ang sikat ng araw, sumasayaw ito sa alapaap at habang pinagmamasadan ay natutukso akong hulihin at mapasakamay ko ang dahong natangay ng hampas ng hangin. Naaalala ko ang pamimitas ng bulaklak tuwing aalis ako ng bahay upang magbanat ng buto, higit sa lahat naaalala ko ang aking sarili, namimiss ko ito, kung sino ako, ano ako...Dahil sa pag-ibig at sa isang taong hinangaan ko araw-araw, gabi-gabi..Dahil doon nagbago ang takbo ng aking buhay, naging hangal at bulag ako sa katotohanag masasaktan ako sa hinaharap. Sa halos isang taon ay natuto akong magtiis, kalimutan ang aking sariling pangangailangan sapagkat inuuna ko at iniisip ang taong akala ko ay karugtong ng aking buhay at hininga, akala ko hindi ako masasaktan! akala ko walang katapusan ang aking pagmamahal ngunit kailangan ko pa palang mauntog at masaktan nang tagos sa puso, ang umiyak sa gitna ng kalsada habang umuulan, ang magmakaawa dahil lamang sa pagnanasa.. Inaamin kong handa na ako sa ganitong mga bagay...ngunit kung nandiyan ka na pala sa totoong pangyayari ay makakalimutan mo kung gaano mo siya kamahal...Sa halos isang taon ay marami akong natutunan, utang ko sa kanya ang ibang mga bagay. Ngunit pilit ko mang ibinabalik ang pagmamahal na tumakas sa aking puso ay hindi maaari, dahil namumugad na ang pait at galit dito...Gusto ko mang humingi ng tawad ay hindi dapat sapagkat kailanman ang katangahan ay matatawag lamang na katangahan kung isang beses lamang itong naubukan.Papaano nga ba mamamaalam sa isang taong mahal na mahal mo? Papaano nga ba wawakasan ang tinitibok ng puso? papaano nga ba ibabalik kung puno ng poot at paghihiganti? Hindi ako mang-aaway sa kanya kundi isang matamis na ngit ang aking ipapabaon sa kanya sabay sabing "mag-ingat ka at nawa'y may magmahal pa sa iyo, kagaya ng pagmamahal ko".

Pananabik

Marami akong pinanabikang bagay. Mga bagay na marahil ay bahagi ng aking buhay. Marami akong namimiss sa buhay, lagaslas ng batis na pinakikinggan ko tuwing dumaraan sa maliit at makitid na sapa na kailangan kong tawirin upang ako ay makarating sa panulukan ng aming paaralan, dalisdis ng bundok na piping saksi ng aking kalikutan noong ako ay abnormal pa sa kabalighuan ng mundo, ang puno ng bayabas na humubog sa akin kung paano mangarap...tuparin ang pangarap na yaon...at ialay ang mga pangarap na yaon, sa kanyang mga sanga ay natuto ako kung paano maging maingat, kung saan ako hahakbang at paano ako kikilos. Ang puno ng bayabas ang nagturo sa akin kung paano maging matibay sa bawat hamon ng buhay, kung paano ako maging malakas sa bawat unos na kakatok sa aking magulo at makulay na mundo. Namimiss ko ang mga bagay na ito, mga bagay na babaunin ko sa aking patutunguhan, sa aking pupuntahan. Isa na nga akong bagong nilikha. Nararanasan ko na ngayon kung paano umibig, kung paano ang umasa, kung paano ang magtiis. Isa pala itong pangako, isang panuntunan sa buhay. Tulad ng aking mga karanasan sa buhay na nagsisilbing malaking punyal na umuukit sa aking puso tuwing nakalilikha ako ng isang kamalian nawa ang pag-ibig na nararamdaman ko ngayon ang magdadala sa akin tungo sa matagal ko nang hinahangad na kaligayahan.


P.S Maligaya ako ngayon kahit hindi matutupad ang nais ko sa kanya. Nagpapasalamat ako sa kanya dahil hinuhulma niya ako kung paano maging isang tunay na tao.

SA BUHAY NA ITO.....

Para ako ngayong ibon...lumilipad nang malaya at nakagagalaw nang may ngiti ang puso. kahit ba nararamdaman ko ang unti-unting pagbabago at pakikitungo sa nag-iisa kong buhay at pag-ibig ay nararamdaman ko ang bigat ng aking puso. Gusto kong makausap siya lagi. Gusto kong kasama ko siya araw-araw, hindi ako nagsasawa. Gusto kong bumalik ang dati naming samahan, hindi nagkakailangan, hindi nahihiya sa isa't isa..Sa bawat araw na nilikha ng Diyos ay natuto akong magtiis at humanga sa kanya, nangangarap at nasasabik sa kanyang mukha..Alam ko na kabaliwan na ang nararamdaman ko, hindi na ito tama...Hanggat kaya ko pang magmahal at alagaan siya ay gagawin ko...hanggat ang puso ko ay tumitibok iaalay ko ito sa kanya...hanggat ang pangarap niya ay hindi pa nakakamit, narito ako at nakatayo sa kanyang likuran. Hindi ko kailangan ang sagot niya o kung gusto niya ako, ni hindi ko tinitingnan kung kaibigan lang ang turing niya...hindi na ako umaasa dun...ang mahalaga, maligaya ako sa bawat nakakamit niya...natutuwa ako, kahit nasasaktan...para sa kanya ang lahat ng aking ginagawa at di siya kailanman mapapalitan sa aking puso, dumaan man ang maraming tukso...Sa kunting panahon ay nabago niya ako at mababago pa...Lagi siyang laman ng aking dasal, araw-araw, gabi-gabi...